„Witaj, piękna pastereczko” – książka z potencjałem, który nie do końca do mnie przemówił

Wydawać by się mogło, że na moim blogu dominują same pozytywne opinie. Może i tak jest, ale tym razem chciałabym Was nieco zaskoczyć. Moja opinia nie będzie ani całkowicie pozytywna, ani jednoznacznie negatywna. Chciałabym po prostu zwrócić uwagę na kilka rzeczy, które jako czytelniczka zauważyłam podczas lektury książki „Witaj, piękna pastereczko”.

Książkę otrzymałam w ramach akcji Book Tour. Niestety, nie udało mi się dotrzeć do końca historii. Zatrzymałam się na czwartym rozdziale, a właściwie tylko dzięki temu, że w wolnych chwilach, kiedy nie miałam możliwości czytania, korzystałam z e-booka i słuchałam historii czytanej przez lektora.

Przede wszystkim książka ma potencjał. Autor zabiera nas w albańskie góry, serwując piękne opisy tamtejszych krajobrazów. Pojawia się również motyw podróży motocyklem, a dokładniej Harleyem. Mamy motocyklistę przemierzającego kolejne trasy, jego przygody i doświadczenia. Ten element naprawdę mi się podobał. Jest w nim coś przyciągającego, coś, co pozwala poczuć klimat podróży i odkrywania nowych miejsc.

W pewnym momencie na drodze bohatera pojawia się młoda pastereczka pilnująca stada owiec. Samo spotkanie wydaje się naturalne, szczególnie w takiej górskiej scenerii. Dziewczyna przyciąga uwagę motocyklisty, między bohaterami nawiązuje się znajomość, a z czasem pojawia się możliwość bliższej rozmowy.

I właśnie tutaj zaczyna robić się ciekawie, ponieważ okazuje się, że dziewczyna skrywa pewne tajemnice. Pojawiają się fragmenty dotyczące przeszłości bohaterów, ich doświadczeń i przeżyć. Czytelnik zaczyna się zastanawiać, co tak naprawdę kryje się za jej zachowaniem i jakie sekrety próbuje ukryć.

Jest jednak coś, co początkowo nie wybrzmiało dla mnie wystarczająco jasno. Dopiero po kolejnych fragmentach, kiedy pewne informacje zaczęły się powtarzać, dotarło do mnie, że między bohaterami jest aż czterdzieści lat różnicy!

Michał jest już po sześćdziesiątce, znajduje się na emeryturze, natomiast Luis ma niewiele ponad dwadzieścia lat.

Sama różnica wieku nie jest dla mnie problemem. Między ludźmi mogą nawiązywać się różne relacje, również przyjaźnie, niezależnie od metryki. Zresztą Michał sprawiał na mnie wrażenie osoby, która podchodzi do Luis raczej po przyjacielsku, momentami wręcz trochę po ojcowsku.

Niestety, największym problemem okazał się dla mnie język bohaterki, a konkretnie jej sposób wypowiadania się i nachalność w kwestiach intymnych.

Nie ukrywam, że bardzo mnie to odpychało. Wulgarność i ciągłe sprowadzanie rozmów do sfery seksualnej zupełnie nie współgrały z klimatem, jaki wcześniej budowały opisy albańskich gór, podróży czy doświadczeń Michała. Miałam wrażenie, że te elementy po prostu do siebie nie pasują.

Co więcej, podejście Luis do Michała było dla mnie wyjątkowo męczące. On natomiast prezentował raczej przyjacielską, spokojną postawę, podczas gdy jej zachowanie odbierałam jako zbyt nachalne.

Nie chcę przez to powiedzieć, że bohaterowie muszą być idealni, a ich zachowania zawsze powinny przypadać czytelnikowi do gustu. Wręcz przeciwnie! Lubię postacie wyraziste, niejednoznaczne, z wadami i własną historią. Jednak w tym przypadku sposób przedstawienia Luis zwyczajnie nie pozwolił mi nawiązać z nią żadnej więzi.

Na plus mogę zaliczyć Michała i jego anegdoty. Momentami rzucał w kierunku Luis naprawdę trafnymi spostrzeżeniami i życiowymi mądrościami. Były to fragmenty, które przykuwały moją uwagę, dodawały historii charakteru i stanowiły miłą odmianę od pozostałych dialogów.

Niestety, to nie wystarczyło, żebym chciała kontynuować lekturę.

Nie powiem, że książka jest fatalna. Czytałam już znacznie gorsze pozycje i nie zamierzam przekreślać całej historii wyłącznie na podstawie fragmentu, który poznałam. Nie wiem, jak dalej potoczyły się losy bohaterów, jakie tajemnice skrywa Luis i czy ich relacja nabiera z czasem innego wymiaru.

Wiem natomiast, że na tym etapie zabrakło mi czegoś, co zatrzymałoby mnie przy tej historii. Pomysł był, potencjał również, piękne krajobrazy i ciekawy motyw podróży też się pojawiły. Jednak sposób prowadzenia dialogów i zachowanie jednej z głównych postaci skutecznie mnie zniechęciły.

Ostatecznie zdecydowałam się odesłać książkę dalej w ramach Book Tour. Nie chciałam zmuszać się do dalszej lektury, skoro zamiast ciekawości odczuwałam coraz większe znużenie.

Czy żałuję, że po nią sięgnęłam? Nie. Czy chciałabym poznać dalszy ciąg? Na ten moment niekoniecznie.

Czasami po prostu książka, która ma dobry pomysł i piękne tło, nie trafia w nasz czytelniczy gust. I myślę, że właśnie tak było w tym przypadku.